Pads

Pads kunnen gemaakt worden in vele vormen en van vele materialen. Heb je nog weinig ervaring, dan is het een goed idee om eens een paar pads te maken van hout. Dat is eenvoudig te bewerken in vele vormen en niet duur. Als je eenmaal weet hoe je het wilt, zou je ook kunnen experimenteren met kunststoffen. In principe kun je elk materiaal gebruiken!

De drie onderstaande foto's tonen het allereerste pad dat ik maakte, eind jaren '80. Het is gemaakt van twee wit geverfde cirkelvormige platen mutliplex van 8 mm dik. Tussen de platen een laag schuimrubber van ongeveer 1 cm dik. Als slagvlak gebruikte ik place-mats, gekocht bij Blokker!

In de praktijk bleek het schuimrubber de trilling niet voldoende te dempen en daarom wilde ik een trillingsdemper gebruiken bij de bevestiging, om de overspraak te verminderen. Tevens wilde ik de vorm iets aanpassen, ik wilde het pad zo dun mogelijk maken. Ik bedacht dat ik witte stof om de electronica en de demper kon wikkelen en die met een nietmachine vast kon maken. Dit was het resultaat:

Daarna wilde ik proberen of ik met kunststoffen betere pads kon maken en ik experimenteerde met diverse soorten plastic en diverse soort rubber voor de slagvlakken.

Uiteindelijk kwam ik erachter dat PVC een heel geschikte kunststof is om pads van te maken. Deze kunststof is namelijk vrij zacht en dus makkelijk te verwerken. Toch is het materiaal hard genoeg zodat de trilling van een aanslag door het hele slagvlak gaat. Ook belangrijk: PVC is als materiaal relatief goedkoop. Duurdere kunststoffen bleken geen beter resultaat te geven.

Ik maakte een ontwerp van twee cirkelvormige platen PVC en een schuimrubber slagvlak er tussen. Bijna hetzelfde ontwerp als mijn allereerste pad, maar dan dus van PVC in plaats van multiplex. Aan de onderkant lijmde ik een cilindervormig blokje van PVC met daarin een schroefdraad voor de trillingsdemper voor de bevestiging.

De eerste serie pads die ik maakte van PVC die maakte ik helemaal dicht, met behulp van een 'ring' die ik maakte van een grote PVC rioolbuis. De ruimte in het pad was toen dus hol. Uiteindelijk bleek dat toch niet de beste oplossing, bij hard slaan ging lieten de onderdelen los. Zodoende kwam ik nog dichter bij mijn eerste ontwerp: ik plaatste weer schuimrubber tussen de platen (wel een ander soort).

Na het maken van een aantal kleine pads van 5" en 6" in diameter, besloot ik alleen nog maar pads te maken van 10". Mij opvatting: kleinere pads zijn minder goed bespeelbaar (het is lastig roffelen op een heel klein pad) en grotere pads zijn zonde van de ruimte. Je totale kit wordt dan onnodig groot en je moet je armen veel meer verplaatsen om je gehele kit te bespelen.

Toen ik mijn definitieve ontwerp had gevonden, besloot ik in 1993 de pads te gaan verkopen. Om extra publicteit te genereren heb ik de eerste 100 pads die ik maakte laten beschilderen door kunst-en muziek legende Herman Brood. Deze pads zijn een lust voor het oog en voor de liefhebber.

In 1997 wilde ik na een aantal jaar opnieuw een aantal verbeteringen doorvoeren. Ik bedacht dat ik twee verbeteringen wilde doorvoeren, naar aanleiding van een klein aantal gebruikers dat problemen had ondervonden (twee of drie in 4 jaar tijd). In de eerste plaats wilde ik geen apart blokje mee voor de bevestiging, dat bleek voor de 'hard-hitters' de zwakste plek. Ook wilde ik de gebruikte tulp plug vervangen door een jack plug.

Deze twee wensen kon ik tegelijkertijd vervullen met een cosmetische wens: ik wilde toch graag een mooiere vorm. Ik kwam uit op de oplossing om af te stappen van het bewerken van PVC en besloot dat ik drie vliegen in een klap kon slaan door twee plastic onderdelen te laten spuitgieten.

Aangezien dat kostbaar is, besloot ik eerst te experimenteren met de vorm. Ik gebruikte daarvoor een soort plastic dat je om kunt smelten en kunt bewerken op een draaibank. Bevalt de vorm je niet? Smelt het hele ding en begin opnieuw. Ik heb de uiteindelijke vorm bewaard, hoewel deze toch iets verschil van het uiteindelijke plastic product. Dit is de plastic test:

Dit zijn de eerste gietsels (bij het starten van de machine is de matrijs bij de eerste exemplaren nog niet helemaal gevuld):

Dit is het gegoten product, dat ik van 1997 tot en met 2008 heb verkocht via mijn bedrijf Marcel Electronic Percussion. Ik verkocht de eerste jaren alleen geassembleerde pads, in de latere jaren kon de gebruiker kiezen tussen een geassembleerd pad en een pad in componenten.

Van het pad dat in 1993 was ontwikkeld werd een speciale editie uitgegeven door de eerste 100 stuks te laten beschilderen door Herman Brood. Van dit nieuwe pad ontstond ook een 'special edition' maar dan die ontstond vanuit het procede dat werd gebruikt. Bij het spuitgieten worden witte korrels in de vorm gespoten en verhit en afgekoeld, zo ontstaat een plastic onderdeel.

Om het onderdeel in een bepaalde kleur te maken, worden kleurstoffen toegevoegd. Bij het maken van onderdelen in meerdere kleuren, zou je verwachten dat de fabrikant de machine stopt en de kleur verandert. Maar wat bleek: de fabrikant gooide gewoon een andere kleur in de machine en liet de machine draaien. Op die manier ontstonden plastic onderdelen in twee kleuren. De fabrikant was van plan deze onderdelen weg te gooien, maar ik heb ze uit de afvalbak gevist. Ik heb deze speciale pads 'marmer' pads genoemd.

Uiteraard zijn de pads ook te beschilderen, om een heel persoonlijke drumkit te maken. Op de volgende foto's heb ik een logo geschilderd van de bekende Nederlandse slagwerkgroep Slagerij van Kampen.

Uiteraard heb ik ook verdere experimenten gedaan om het perfecte slagvlak te vinden. Ik heb meerdere slagvlakken gevonden die prettig speelden. Daarbij ben ik uit gegaan van het produceren van honderden drumpads, dus was prijs een belangrijke factor. Op basis van de prijs ben ik uit gekomen op het bekende 'neopreen'. Duurdere slagvlakken die ook geschikt waren: o.a. EPDM, pararubber, siliconenrubber.

Bij het zelf bouwen van pads loont het om een aantal bestaande pads te onderzoeken. Op de rest van deze pagina toon ik een aantal foto's van bestaande pads om te laten zien hoe deze gemaakt zijn. Als eerste een van de 'iconen' van het electronisch slagwerk in de jaren '80: de driehoekige pads van Roland (ik heb geen pad van Simmons, foto's welkom!)

Als je het driehoekige pad open maakt, wordt je verrast door… een hele dikke plaat multiplex. Te dik eigenlijk, het pad voelt daardoor nodeloos hard aan. Maarja, het is wel stevig. De condensator tussen de piezo en de jack plug kun je verwijderen, deze dempt het signaal enorm en voor moderne interfaces en modules wil je het liefste een sterk signaal!

Van Ron Schalkwijk kreeg ik een foto per email van een PD-31 pad, dat is de variant met 4 piezo's. Op de volgende foto is duidelijk te zien dat onder elke rand een piezo is gelijmd. Deze foto laat zien dat het heel eenvoudig is om een PD-21 pad om te bouwen naar een PD-31 pad. Bedankt voor de tip en de foto Ron!

Een model dat erg goedkoop was om te produceren was het Cheetah pad, een variant is het Vhemp pad (Van het Meer Import, een Nederlandse ondernemer). In deze pads werd ook een houten plaats verwerkt, alleen was het slagvlak zeer hard en fungeerde de holle ruimte als een klankkast zodat het pad een enorm hard acoustic geluid maakte. Niet confortabel voor je polsen en ook niet voor je buren!

Zo af en toe werd mij een of meer pads aangeboden door een klant die van aan ander merk over wilde stappen op mijn producten. Daar gaf ik normaliter geen gehoor aan, maar voor de Yamaha pads op de volgende foto maakte ik een uitzondering. Niet voor de houten plaat (wederom) maar voor de speciale ophanging.

In de eerste plaats is het mooi om te zien dat een bol-koppeling werd gebruikt, wat betekent dat je het pad allerlei kanten op kunt draaien. Maar nog leuker is om te zien dat de electronica ook door deze bevestiging loopt! (Op de foto's zie je twee verschillende soorten pads)

Een ander pad van Roland dat ook een interessant ontwerp heeft is de PD5. Dit pad heeft een enorm hard slagvlak (dus wederom geen confortabel pad voor je polsen en voor je buren). Maar als je het pad open maakt dan zie je dat de piezo weliswaar in het midden zit, maar dat de trillingen niet direct naar de piezo worden geleid. De trillingen komen naar de piezo via een cirkelvormige wand. Dat betekent dat het signaal in het midden minder hard is dan normaal, de hardheid van het signaal is meer verdeeld over het slagvlak.

Pads kun je maken in allerlei vormen en van allerlei materialen. Je moet alleen testen bij welke vormen het pad een goed sterk signaal geeft en welke slagvlakken lekker spelen. Als je kijkt hoe andere pads gemaakt zijn, kun je zelf gaan proberen het ultieme pad te ontwerpen!